Փաստաթուղթը բարի ծառայություններն ու անձնական միջնորդությունը տարբերակում է մանդատից, ռազմական գործողությունից և նյութական աջակցությունից։ Առաջարկին կից պայմանները տեքստի մաս են։
Պատիվ ունեմ հաստատելու Ձեր հեռագրական հաղորդագրության[34] ստացումը, որում շարադրված է Ազգերի լիգայի վեհաժողովի ընդունած բանաձևը, որով Լիգայի խորհրդին խնդրվում է համաձայնության գալ կառավարությունների հետ՝ որևէ տերության հանձնարարելու ձեռնարկել անհրաժեշտ միջոցներ Հայաստանում ռազմական գործողությունները դադարեցնելու նպատակով։
Դուք Միացյալ Նահանգներին առաջարկում եք ստանձնել իր բարի ծառայությունների միջոցով Հայաստանում ներկայում ծավալվող ողբերգությանը վերջ դնելու մարդասիրական խնդիրը և ինձ հավաստիացնում եք, որ Ձեր առաջարկը չի կրկնում Հայաստանի նկատմամբ մանդատ ընդունելու հրավերը։
Թեև Հայաստանի նկատմամբ մանդատ ընդունելու հրավերը մերժվել է Միացյալ Նահանգների Սենատի կողմից, այս երկիրը բազմիցս հայտնել է հայ ժողովրդի ճակատագրի և բարօրության հանդեպ իր մտահոգությունը՝ այնպիսի ձևով և այն չափով, որոնք Ձեզ հիմք են տալիս ասելու, որ Հայաստանի ճակատագիրը միշտ առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացրել ամերիկյան ժողովրդի համար։
Ես լիազորված չեմ առաջարկելու կամ օգտագործելու Միացյալ Նահանգների ռազմական ուժերը Հայաստանին օգնելու որևէ ծրագրում, իսկ ցանկացած նյութական ներդրում կպահանջեր Կոնգրեսի լիազորումը. Կոնգրեսը ներկայումս նիստեր չի գումարում, և ես չէի կարող կանխատեսել նրա գործողությունը։ Սակայն գլխավոր տերությունների բարոյական և դիվանագիտական աջակցության հավաստիացումների առկայությամբ և Լիգայի խորհրդի խնդրանքին համակրաբար արձագանքելու ոգով՝ պատրաստ եմ օգտագործելու իմ բարի ծառայությունները և առաջարկելու իմ անձնական միջնորդությունը՝ այն ներկայացուցչի միջոցով, որին կարող եմ նշանակել, որպեսզի վերջ դրվի հայ ժողովրդի դեմ ներկայում ընթացող ռազմական գործողություններին և խաղաղություն ու համաձայնություն հաստատվի հակամարտող կողմերի միջև՝ ակնկալելով, որ Ազգերի լիգայի խորհուրդը կհուշի ինձ այն ուղիները, որոնցով պետք է փոխանցվի իմ առաջարկը, և այն կողմերին, որոնց այն պետք է ուղղվի։
[34] Պետքարտուղարության գործերում չի գտնվել. տեքստի համար տե՛ս «League of Nations: Minutes of the Council», 11-րդ նստաշրջան, Ժնև, նոյեմբեր–դեկտեմբեր 1920 թ., էջ 84։
Զորքերի թվերը, բնակչության գնահատականները և սպառնալիքի նկարագրությունը Ռազմական նախարարության ժամանակի առաջարկներն ու գնահատականներն են։ Դրանք չեն հաստատում, որ զորքեր ուղարկելու լիազորում տրվել կամ տեղակայում կատարվել է։
Հարգելի՛ պարոն պետքարտուղար, ի պատասխան 1920 թ. մայիսի 26-ի Ձեր նամակի[27], որով խնդրում էիք Ռազմական նախարարության կարծիքն այն ամերիկյան օկուպացիոն ուժերի թվաքանակի վերաբերյալ, որոնք անհրաժեշտ կլինեին Հայաստանի նկատմամբ մանդատը հաջողությամբ իրականացնելու համար, սույնով կից ներկայացնում եմ հուշագիր, որն արտահայտում է նախարարության տեսակետներն այս հարցի շուրջ։
1. Հայաստանում ամերիկյան ռազմական առաքելության ղեկավար գեներալ Հարբորդի զեկույցը[28] նախատեսում էր Անդրկովկասը և նախկին Թուրքական կայսրության ամբողջ տարածքը՝ բացառությամբ Սիրիայի, Պաղեստինի և Միջագետքի, ընդգրկել մեկ միասնական մանդատի շրջանակում։ Այդ տարածքի համար գեներալ Հարբորդն առաջարկում էր սկզբնական շրջանում տեղակայել 59,000 հոգանոց ամերիկյան օկուպացիոն ուժեր, որոնց թվաքանակը հետագայում պետք է կրճատվեր մոտ 50 տոկոսով՝ տեղական ոստիկանական ուժերի կազմակերպման շնորհիվ։
2. Առաջարկվող հայկական պետության տարածքը 55,000-ից 60,000 քառակուսի մղոն է, այսինքն՝ գեներալ Հարբորդի դիտարկած տարածքի մոտ մեկ վեցերորդը։ Նրա բնակչությունը գնահատվում է մոտավորապես 3,000,000 մարդ։
3. Ռազմական նախարարությունը գտնում է, որ մինչև տեղական ոստիկանական ուժերի կազմակերպումը՝ հետևյալ թվաքանակն ու կազմն ունեցող ամերիկյան օկուպացիոն ուժերը բավարար կլինեին Հայաստանում ներքին կարգուկանոն ապահովելու և նրա սահմանները հարակից տարածքներից անկանոն կամ չկազմակերպված ուժերի ներխուժումներից պաշտպանելու համար, այն է՝
4. Տեղական ոստիկանական ուժերի կազմակերպման շնորհիվ պետք է հնարավոր լինի վերոհիշյալ ուժերի թվաքանակը զգալիորեն կրճատել երկու տարվա ավարտին, իսկ երրորդ տարվա ավարտին այն հասցնել մոտ 10,000 մարդու։
5. Ինչ վերաբերում է Հայաստանի դեմ կազմակերպված արտաքին ագրեսիաներին, եթե Ազգերի լիգան գործի իր Կանոնադրության դրույթներին համապատասխան, նման ագրեսիաներից Հայաստանի պաշտպանությունը կդրվի Լիգայի բոլոր անդամ պետությունների վրա։ Ամեն դեպքում կարելի է ասել, որ իրագործելի չի լինի Հայաստանում պահել այնքան մեծ ամերիկյան օկուպացիոն ուժեր, որոնք կապահովեն այդ պետության պաշտպանությունը խոշոր ուժերով ներխուժումներից։ Ներկայումս այդ առումով ամենամեծ վտանգը բոլշևիկներից եկող վտանգն է։ 65,000-ից 75,000 հոգանոց բոլշևիկյան ուժեր Կովկասով առաջ են շարժվում դեպի հարավ և վերջերս գրավել են Բաքուն, իսկ այսօրվա թերթերի հաղորդագրություններում նշվում է, որ նրանք մտել են Ռուսական Հայաստան։