Նամակը տարբերակում է կառավարության ճանաչումը և սահմանների որոշումը։ Դրա արտահայտած շրջանակը հասկանալու համար անհրաժեշտ են երկու պարբերություններն էլ. արխիվը դրանից չի բխեցնում ներկայիս սահմանների վերաբերյալ որոշում։
Պարո՛ն, անդրադառնալով Ձեր կառավարությունը Միացյալ Նահանգների կառավարության կողմից ճանաչելու առաջարկի վերաբերյալ Ձեզնից նախկինում ստացված հաղորդագրություններին՝ ուրախ եմ տեղեկացնել Ձեզ և Ձեր միջոցով՝ Ձեր կառավարությանը, որ նախագահի հանձնարարությամբ Միացյալ Նահանգների կառավարությունն այսօրվանից ճանաչում է Հայաստանի Հանրապետության փաստացի (de facto) կառավարությունը։
Սակայն այս քայլն արվում է այն ըմբռնմամբ, որ այդ ճանաչումը ոչ մի կերպ չի կանխորոշում տարածքային սահմանները, որոնք, ինչպես հասկացվում է, ենթակա են հետագա սահմանազատման։
Այս հրահանգը պետք է կարդալ հունվարի ավելի ուշ հերքման և ապրիլի 23-ի ճանաչման առանձին նամակի հետ միասին։ Դիվանագիտական փոխանակման մեկ փուլի հրահանգը չի ներկայացնում ճանաչման ամբողջ գործընթացը։
Ինչ վերաբերում է Հայաստանին, այս կառավարությունը համաձայն է Խորհրդի ընդունած որոշմանը՝ հայկական պետության կառավարությունը որպես փաստացի (de facto) կառավարություն ճանաչելու մասին, այն պայմանով, որ այդ ճանաչումը ոչ մի կերպ չի կանխորոշում ապագա սահմանների հարցը։ Պետքարտուղարն այդ մասին կտեղեկացնի Վաշինգտոնում Հայաստանի ներկայացուցչին։
Թեև այս կառավարությունը հասկանում է դաշնակից կառավարությունների տեսակետը՝ Վրաստանին և Ադրբեջանին նյութական օգնություն ցուցաբերելու նրանց ցանկության առնչությամբ, այն չի կարող չհամարել, որ այդ կառավարությունները որպես փաստացի (de facto) կառավարություններ ճանաչելու հարցը լայն ընդգրկում և մեծ կարևորություն ունեցող խնդիրներ է առաջացնում։ Նման ճանաչման հնարավոր ազդեցությունը մինչ այժմ դաշնակից և միավորված կառավարությունների հանդեպ բարեկամաբար տրամադրված ռուսների մտածողության վրա, ընդ որում՝ Մոսկվայի կառավարությունը կարող է այդ ճանաչումը ներկայացնել որպես Ռուսաստանը մասնատելու փորձի սկիզբ, պահանջում է ամերիկյան կառավարության հետագա և խիստ լուրջ քննարկումը։
